اینکه کمپانی لایکا طولانی ترین استاپ موشن تاریخ را تولید میکند و داستان و شخصیت های آن از فرهنگ جذاب و غنی ژاپنی بیایند را کنار صداپیشگی متیو مک کانهی و چارلیز ترون در یک فیلم بگذارید ، اینها میتوانند دلایل کافی برای دیدن این انیمیشن خوش ساخت و دوست داشتنی باشند.

 

داستان کوبو و دوتار بسیار ساده اما درعین حال پر از مفاهیم و عناصری است که بزرگسالان و کودکان را وادار میکند آنرا دنبال کنند و حتی دوستش داشته باشند.

 

کاراکتر اصلی از آن جهت هیجان انگیز است که مثل آن خوشیپ هایش نیست ، کمی شبیه هامادا در “بیگ هیرو۶” ، هردویشان خلاق و کنجکاو و هردو به دنبال سرنوشت خودشان هستند.

Image result for KUBO AND TWO STRINGS

ترکیب هیجان انگیز موسیقی و اوریگامی به خوبی و با حوصله مقدمه چینی و پایه ریزی ادامه داستان را انجام میدهند ، بنظر می رسد اگر بخش اول فیلم درست کار نمیکرد هرگز “کوبو و دوتار” به موفقیت های کنونی نمیرسید .

 

داستان در ادامه به آدم بدها که به طرز مقبولی خاله ها هستند می رسد، خاله هایی که از تومئو گوزن الهام گرفته شده اند ، سامورائی زن ژاپنی که هزاران سرباز را تحت فرمان خودش داشت.

Image result for ‫تومئو گوزن‬‎

 

مبارزات طراحی شده فیلم بسیار حرفه ای و جدی هستند ، در مقاطعی منظم و بدون اینکه بیننده را خسته کنند فرا میرسند.

 

اوریگامی ، موسیقی و اسطوره های اصیل ژاپنی هرگز برای هیچ شکلی از بینندگان کسل کننده نمی شوند.اما برداشت آزادانه کوبو و دو همراهش در ادامه داستان از رمان چینی “سفر به غرب ” است ،(قبلا هم در سال ۲۰۱۰ بازی Enslaved: Odyssey to the West از نینجا تئوری از همین رمان اقتباس شده بود.) در این داستان یک راهب ، یک میمون و یک خوک بدنبال بدست آوردن سوترای مقدسی هستند که بتواند طلسم را خنثی کند.

 

شاید حالا عنوان این نوشته “همه ی چیز های خوب” معنای بیشتر پیدا کند.وقتی که این داستان از مفاهیم عمیق انسانی با بیان ساده سرشار هستند.

 

موارد اشاره شده همگی به خودی خود هیجان انگیز هستند و در مجموع نیز به پیشبرد داستان کمک میکنند تا در نهایت پایانی رضایت بخش داشته باشد.

 

“کوبو و دوتار”بچه هایی که تماشگرش هستند را دست کم نمیگیرد، پدر و مادر همان بچه هارا نیز وادار به فکر کردن میکند . لحنش تغییر نمیکند و وقت را نیز تلف نمیکند. مجموعه ای موفق برآمده فرهنگی کهن و اجرای متعالی ،  این استاپ موشن صد دقیقه ای را تبدیل به یک اثر تماشایی میکند.

این نوشته در آخرین روزهای سال ۱۳۹۵ در وبلاگ منتشر شده بود.
به اشتراک بگذارید

دیدگاه ها:

  1. این یادداشت باعث شد برم فیلم رو ببینم. با سه تا از پسر عمه هام که بچه هستن نشستیم و فیلم رو دیدیم. اونا مثل من خیلی دوست داشتن فیلم رو واقعا درگیر زرق و برق های جذاب فیلم شده بودند. البته من خودم اخراش یکمی خسته شدم. اما ممنون.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *