همه ی چیزهای خوب

اینکه کمپانی لایکا طولانی ترین استاپ موشن تاریخ را تولید میکند و داستان و شخصیت های آن از فرهنگ جذاب و غنی ژاپنی بیایند را کنار صداپیشگی متیو مک کانهی و چارلیز ترون در یک فیلم بگذارید ، اینها میتوانند دلایل کافی برای دیدن این انیمیشن خوش ساخت و دوست داشتنی باشند.

 

داستان کوبو و دوتار بسیار ساده اما درعین حال پر از مفاهیم و عناصری است که بزرگسالان و کودکان را وادار میکند آنرا دنبال کنند و حتی دوستش داشته باشند.

 

کاراکتر اصلی از آن جهت هیجان انگیز است که مثل آن خوشیپ هایش نیست ، کمی شبیه هامادا در “بیگ هیرو۶” ، هردویشان خلاق و کنجکاو و هردو به دنبال سرنوشت خودشان هستند.

Image result for KUBO AND TWO STRINGS

ترکیب هیجان انگیز موسیقی و اوریگامی به خوبی و با حوصله مقدمه چینی و پایه ریزی ادامه داستان را انجام میدهند ، بنظر می رسد اگر بخش اول فیلم درست کار نمیکرد هرگز “کوبو و دوتار” به موفقیت های کنونی نمیرسید .

 

داستان در ادامه به آدم بدها که به طرز مقبولی خاله ها هستند می رسد، خاله هایی که از تومئو گوزن الهام گرفته شده اند ، سامورائی زن ژاپنی که هزاران سرباز را تحت فرمان خودش داشت.

Image result for ‫تومئو گوزن‬‎

 

مبارزات طراحی شده فیلم بسیار حرفه ای و جدی هستند ، در مقاطعی منظم و بدون اینکه بیننده را خسته کنند فرا میرسند.

 

اوریگامی ، موسیقی و اسطوره های اصیل ژاپنی هرگز برای هیچ شکلی از بینندگان کسل کننده نمی شوند.اما برداشت آزادانه کوبو و دو همراهش در ادامه داستان از رمان چینی “سفر به غرب ” است ،(قبلا هم در سال ۲۰۱۰ بازی Enslaved: Odyssey to the West از نینجا تئوری از همین رمان اقتباس شده بود.) در این داستان یک راهب ، یک میمون و یک خوک بدنبال بدست آوردن سوترای مقدسی هستند که بتواند طلسم را خنثی کند.

 

شاید حالا عنوان این نوشته “همه ی چیز های خوب” معنای بیشتر پیدا کند.وقتی که این داستان از مفاهیم عمیق انسانی با بیان ساده سرشار هستند.

 

موارد اشاره شده همگی به خودی خود هیجان انگیز هستند و در مجموع نیز به پیشبرد داستان کمک میکنند تا در نهایت پایانی رضایت بخش داشته باشد.

 

“کوبو و دوتار”بچه هایی که تماشگرش هستند را دست کم نمیگیرد، پدر و مادر همان بچه هارا نیز وادار به فکر کردن میکند . لحنش تغییر نمیکند و وقت را نیز تلف نمیکند. مجموعه ای موفق برآمده فرهنگی کهن و اجرای متعالی ،  این استاپ موشن صد دقیقه ای را تبدیل به یک اثر تماشایی میکند.

این نوشته در آخرین روزهای سال ۱۳۹۵ در وبلاگ منتشر شده بود.
به اشتراک بگذارید

دیدگاه‌ها

  1. علی

    این یادداشت باعث شد برم فیلم رو ببینم. با سه تا از پسر عمه هام که بچه هستن نشستیم و فیلم رو دیدیم. اونا مثل من خیلی دوست داشتن فیلم رو واقعا درگیر زرق و برق های جذاب فیلم شده بودند. البته من خودم اخراش یکمی خسته شدم. اما ممنون.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *